Muffin Leermoment
Er zijn van die momenten dat je doet en niet denkt. Die momenten heb ik regelmatig. Zo ook vanavond. Ik ben al de hele avond een tik “vreterig” en wat help is om dan iets te gaan maken.
En wat had ik mij bedacht? Ik ga muffins maken. Kan zoonlief morgen een muffin mee naar school, kan mijn wederhelft nog een muffin mee naar het werk, en kan ik er zo nog één eten.
zijn we allemaal blij.
Tja.. Ik heb er denk ik het langst iets aan. Want terwijl de mixer zijn werk deed, ik ik gebiologeerd stond te kijken naar het schuim wat zich vormde van het ei en de melk, bedacht ik mij dat ik er wel even een klontje boter in kon gooien.
Zo snel als de handeling was, zo flitsend was ook het effect. als je namelijk een klont koude margarine in een draaiende mengkom met vloeistof gooit, dan ga je spontaan last krijgen van middelpuntvliedende krachten. Ofzo. Kortom.. De margarine zat in de kom, en het ei-melk mengsel klotste vrolijk over de rand, en maakte de muur, de magnetron, het aanrecht, mijn trui en mijn kookboek nat..
Deze muffins mogen wel erg lekker zijn. Het is namelijk de vraag of ze het extra poetswerk wat ik me op mijn hals heb gehaald waard zijn.
