Vijf euro minder

Soms is het beter om maar niets te zeggen….

Nu hadden ze vandaag bij de Lidl de bloemkool in de aanbieding. En sinds ik mijn log ben begonnen, heb ik ook weer “oog” voor de kwaliteit van het loof wat om een bloemkool heen zit. Want ja, als je toch goedkoop wilt eten, en wat met het loof van de bloemkolen wil doen, dan is het wel fijn dat dat ook nog een beetje goede kwaliteit is.

Ik dus op kop door de bloemkolen heen om een mooie grote bloemkool te vinden, waarvan de “bloem” onzichtbaar was. (Dit scheelt in het verkleuren van de bloemkool, als hij nog even in de koelkast moet liggen totdat hij gegeten wordt). Als je dan zo aan het rommelen bent, dan kijk je ook naar het loof, en wat zag dat er mooi uit.  Mooie sterke bladeren, met sappige nerven en mooi lichtgroen blad erom heen. En op het moment dat ik dat zag, vond ik het zo jammer dat dat gewoon weggegooid werd…

Dat was het moment waarop  Dalanjo van Vijf_euro_minder wakker werd in mij, en even de leiding overnam en een tasje pakte, en al het loof wat er “mooi” uitzag in dat tasje deed. Ik zag de ogen van Vijf_euro_minder zoon groter worden, toen ik tegen de afdelingschef zei: “Dat mag wel he? Dat is voor het konijn….”

En terwijl hij mij toestemming gaf, omdat het anders toch in de groencontainer zou komen, keek vijf_euro_minder zoon met stom verbaasd naar zijn moeder die een tas vol loof stond te proppen, voor een konijn wat we niet eens bezitten.

De chef wandelde weg om een collega te helpen, en zoonlief stamelde “Konijn? we hebben…” Hij hield zich stil toen hij het vuur uit mijn ogen zag schieten, en ik hem toe siste:  “nee, we hebben geen konijn, en we krijgen ook geen konijn. Vanavond ben JIJ het konijn!”. Zijn mond klapte dicht, en ik hoorde hem denken, “dat mens is nu werkelijk alle besef van de realiteit verloren….”

Tegen de tijd dat we bij de kassa aankwamen, en ik het tasje met loof aan de haak van het karretje liet zitten, had hij zich weer redelijk hervonden. Hij was weer in staat  om om zich heen te kijken, en om te zien wat er gebeurde.

En terwijl ik de boodschappen afrekende, en tegen het meisje zei dat er in dat tasje loof zat voor het konijn, zag ik hem alleen maar grijnzen. En op haar reactie : “Ach ja mevrouw, dat had ik ook niet anders verwacht, dit is niet iets wat je eet, toch?” durfde ik zoonlief niet eens meer aan te kijken. Daarop heb ik haar maar een grote glimlach gegeven, onder het motto: “soms is het beter om maar niets te zeggen…..”

PS : Commentaar bij de foto : De groenteboeren snijden vaak het loof “mooi” af, zodat de klanten de witte bloem kunnen zien. Los van het feit of je het loof wil eten, als je bloemkool haalt bij de groenteboer, vraag dan of hij een bloemkool heeft waar het loof nog niet van af is gesneden. Dit zorgt ervoor dat je bloemkool langer wit blijft, doordat de bloem op deze manier mooi beschermd is.