Vijf euro minder

Daar wordt je toch even stil van. II

Ineke schreef hierals commentaar :

Als deze mensen iets beter waren geinformeerd door de banken hadden ze misschien dat (te) dure huis niet gekocht en zaten ze nu niet in deze ellende.

Dat weet ik niet, daar ben ik nog niet van overtuigd. Ik denk dat “de wijsheid” of “het verstand” aan twee kanten moet zitten. Ik ben er zonder meer van overtuigd dat de banken daar behoorlijke steken hebben laten vallen, en dat ze alleen uit waren op “het grote geld”, maar dat ook de toekomstige koper in de ban was van “het grote geld”. Dat in de ban zijn van “het grote geld” is ook iets wat ik hier wel meer heb gezien in de omgeving.

Zo kwam er bij ons een keer een tussenpersoon aan de deur, die een onweerstaanbaar aanbod had. Hij kon ons een hypotheek aanbieden, waardoor wij honderden euro’s  minder gingen betalen in de maand aan hypotheek lasten. Of we konden hetzelfde betalen, maar kregen maandelijks een bedrag op onze rekening gestort, waar we dan “andere leuke dingen” van konden doen.

Wij hebben hem netjes zijn verhaal laten doen, en dat klonk zonder meer heel interessant. Wij zouden het huis laten taxeren door een makelaar die door hem gezocht werd, en daarna zouden we de hypotheek over laten sluiten tegen die waarde. Dat geld zou gedeeltelijk bestemd zijn voor het huis, en de “overwaarde” zou gestopt worden in italiaans vastgoed, wat een bijzonder hoog rendement zou hebben. En omdat dat zo’n bijzonder hoog rendement had, en maandelijks uitbetaalde zouden wij op die manier onze maandlasten behoorlijk kunnen verminderen.

En ja, dat klinkt aantrekkelijk. Heel aantrekkelijk. Het is alleen wel vaak zo, dat als iets te mooi klinkt om waar te zijn, het ook te mooi is om waar te zijn. Papier is tenslotte geduldig, en je kunt van alles en nog wat voor rekenen bij mensen die helemaal overdonderd zijn.

Zo vertelde hij, dat er in een dorp verderop mensen waren, die hun hele overwaarde belegd hadden in dat vastgoed, en maandelijks “veel” terug kregen. Arme mensen. Hebben ze na 30 jaar het huis bijna afgelost, komt er zo’n klojo die de overwaarde van 30 jaar eruit weet te halen, ( dat zijn honderdduizenden euro’s, want een huis die jij begin jaren 70 gekocht hebt, is misschien wel vertienvoudigd in waarde) en die dat geld weet te  beleggen in Italiaans vastgoed. Daar zie je van zijn lang zal ze leven geen cent meer van terug.

En vroeg of laat komt het moment dat je terug moet betalen. Maar als je dan tot de conclusie komt dat alles in beleggingen zit, en die beleggingen verdampen waar je bij staat..Dan doet dat zeer. En dan is het nog maar de vraag of ze aan hun verplichtingen kunnen voldoen. Tel daarbij op, dat als jij 30 jaar hypotheek hebt betaald, je ook niet meer de jongste bent en je inkomen minder wordt, maar dat de lasten toch hoger zijn als verwacht omdat je beleggingen niet uitbetalen… Dan zit je diep in de prut.

Vroeg of laat kom je dan in de situatie terecht dat je je lasten niet meer op kunt brengen, en dat je je huis moet verkopen. Maar aangezien er een te hoge hypotheek op zit, wil dus niemand jou huis kopen voor de prijs die je nodig BENT om van je hypotheek schuld af te komen.

En ja.. dan zijn er nog maar een beperkt aantal mogelijkheden. Of je verkoopt met verlies en je blijft met schulden achter, of je blijft zitten en je ziet je schulden hoger en hoger worden. Tja.. heel triest.

Ik ben al met al blij dat ik hem alleen voorzien heb van een kop koffie, en niet van mijn handtekening. Want dan was de ellende niet te overzien geweest.

Kortom : als iets kwaakt als een kikker, als iets springt als een kikker, als iets eruit ziet als een kikker, dan is het een kikker en geen prins op een wit paard….