Dagje Leeuwarden
Zoals ik gisteren al schreef, ik ben voor het eerst sinds wij hier wonen met de bus naar Leeuwarden geweest. Ik zag altijd tegen het openbaar vervoer op, omdat wij in het buitengebied wonen, en de dichtsbijzijnde bushalte waarvan je zeker weet dat er een bus langs komt (en ook stopt) is aan de doorgaande weg 2 km verder op.
Wat ook een ergernis is, is dat het stukje wat ik normalerwijze in 20 minuten met de auto doe, (van voordeur naar centrum Leeuwarden) mij nu bijna 1 uur en 15 minuten kost… Snap ik dat er weinig mensen met het openbaar vervoer gaan op het platteland. Het zou er namelijk op neer komen, dat als je 4 uur moet werken in Leeuwarden, je ruim 7 uur weg bent.En daar wordt je niet blij van.
Maar goed, ik met de bus naar Leeuwarden. Ik had van te voren al mijn oude fiets nagekeken of er voldoende lucht in de banden zat, zodat ik op de fiets naar de bushalte kon. Dat scheelt toch ook weer 13 minuten lopen over een weg die vol ligt met drek en modder door alle landbouwvoertuigen.
Ik hou van Leeuwarden. En dat voor een niet-fries 
. Toen wij ons huis hier kochten, was het eerste wat mijn vader zei: “Meid, wat een mooi huisje, en wat een mooie stee, ‘t is alleen jammer dat het in Friesland ligt…” Maar om terug te komen op Leeuwarden, het is een mooie stad. Als je daar een middagje rondloopt, en gewoon kijkt naar alle gebouwen en huizen die daar staan, de grachten en de schepen die daar liggen, dan kijk je je ogen uit.
Je kunt wat dat aangaat ook merken dat Leeuwarden relatief weinig schade heeft ondervonden van de 2e wereldoorlog. Hiervoor woonden wij in Den Helder, en van die stad is niets overgebeleven. Het hele stadshart is toen plat gebombardeerd, en in die stad hangt geen sfeer, hoe hard of de Helderse middenstand het ook probeert.
Het sfeertje in Leeuwarden is heel anders. Je vind er nog de oude hofjes die een hele verstilde indruk achterlaten, en de oude gebouwen die daar staan, zijn mooi gerestaureerd en ademen nog de sfeer van honderden jaren terug. Door de hele stad vind je ook de oude gevelstenen terug, die een mooi beeld geven van de historie en oorsprong van sommige panden.De volgende keer ga ik toch een van de stadswandelingen doen, en dan daarna een broodje op een bankje in het park.
Indrukwekkend en stilmakend vond ik de tekst op één van de basisscholen in de binnenstad: “Het kind is er niet meer”…. Dit was de voormalig joodse school in Leeuwarden, de enige school in Leewarden waar tijdens de 2e de kinderen naar school toe mochten. Op de site van het Historisch centrum Leeuwarden staat daarover:
Vanaf 1941 was de Dusnus-school de enige onderwijsinstelling voor joodse kinderen in de Friese hoofdstad – ze mochten nergens anders les volgen. Al snel werden de absentielijsten op de Dusnus-school schrikbarend lang. joodse kinderen doken onder of werden weggevoerd. In maart 1943 waren alle schoolbanken leeg. Het kind is er niet meer’, zegt de Hebreeuwse tekst op één van de gedenkstenen voor de joodse school in Leeuwarden.
Mocht je hier meer over willen weten, kijk dan eens op de Site van het Historisch Centrum Leeuwarden.
Indrukwekkend dagje al met al. En maar een busrit van me af.
