Sneeuw in friesland, stamppot zuurkool met appeltaartvulling
Zoals bijna overal in Nederland ligt ook hier een dik pas sneeuw. Het is een kunst om het dorp in te komen, en een kunst om het dorp weer uit te komen. Er gaat namelijk één weg het dorp in en uit, en dat is dan ook nog eens een smalle weg waarbij je liever geen tegenliggers tegen komt. Om een indruk te geven van de grootte van het dorp: wij hebben 224 woningen inclusief het buitengebied. (boerderijen enzo).
Het dorp was dus ingesneeuwd, wat mijn plannen lelijk doorkruiste om nog even op de fiets boodschappen te gaan doen. Ik had niet zoveel meer in huis zoals ik eerder al geschreven had, en het brood was helemaal op. Dat ging dus niet door. Want om nu 7 kilometer heen door de sneeuw te ploeteren, en om dan ook weer 7 kilometer terug door de sneeuw heen te ploeteren, dat ging me te ver.
Bleef alleen de vraag over, wat te eten. Een korte inspectie van de voorraad leverde nog 7 kilo aardappelen op, 2 pakjes zuurkool, 1 droge worst (diepgevroren), 1 stukje gerooktspek (diepgevroren) en 2 pakjes zuurkool en ongeveer 500 gr. zelfgemaakte appeltaartvulling bestaande uit appels, rozijnen, en citroenzest.
Hier in huis eten wij al jaren lang stamppot zuurkool met appelmoes. Dit maakte mijn schoonmoeder vroeger al, en dat is iets wat ik heb overgenomen omdat de mannen het zo lekker vinder.
Dat werd dus stamppot zuurkool met appeltaartvulling in plaats van zuurkool met appelmoes. En niet om het één of ander, dat was heel erg lekker. Vooral die citroenzest erdoor, dat maakte echt verschil. En zo zie je maar weer, noodzaak maakt vindingrijk. Alleen jammer dat nu die appeltaart-vulling op is.
