Re-integratie: Nadenken over werk.
Ik loop nu al weer een dag of wat na te denken over wat voor werk ik graag zou willen doen. En dan blijf ik toch keer op keer uitkomen op het werken met mensen. En dan bij voorkeur groepen mensen, of een stukje individuele begeleiding.
Wat ik graag zou willen, dat was mensen laagdrempelig helpen/begeleiden in het omgaan met geld. In een ver, ver, verleden ben ik bezig geweest als begeleidster binnen de vrouwenhulpverlening. En als ik terug denk aan die periode, en ook de tijd dat ik er bezig ben geweest, dan kijk ik daar nog altijd met heel veel plezier op terug.
Toentertijd waren er “inloop middagen” die alleen voor vrouwen waren. Gewoon lekker 2 uur koffie met elkaar drinken, en praten over allerhande onderwerpen die van invloed waren op ons leven. Werk, scholing, seksualiteit, gezin, kinderen, assertiviteit, vriendschappen, moeder-dochter relaties, je kon het zo gek niet verzinnen of het kwam wel voorbij.
Ergens zou ik zoiets wel weer opnieuw willen creëren. Maar dan nu niet speciaal gericht op vrouwen, maar op consuminderen/bezuinigen. Gewoon “ergens” bij elkaar komen, en dan ontspannen praten over alles wat met geld te maken heeft. Ervaringen delen, ervaringen uitwisselen, herkenning en erkenning van gevoelens en emoties.
Geld en geldzorgen hebben een gigantische invloed op je leven en op je relaties. Veel mensen weten dat ook wel met hun verstand, maar of ze dat ook met hun gevoel weten…Daar heb ik mijn twijfels bij.
Ook zou ik wel graag mensen/gezinnen individueel willen begeleiden. En dan ook weer heel praktisch. Niet een folder achterlaten van het Nibud, waarin staat hoe je minder geld uit kunt geven, maar door het doen van concrete dingen.
Er is (in mijn ogen) de laatste jaren namelijk veel kennis verloren gegaan met betrekking tot het inkopen en verwerken van basisproducten en het koken van maaltijden daarvan. Wat dat aangaat was de huishoudschool nog niet zo slecht.
Zo was ik afgelopen week nog in de supermarkt waar een pakje voorgesneden prei lag van 400 gr. De kilo prijs van die prei van €4, 34 ( dat is dus €0,43 per 100 gr, €1.72 voor 400 gr). Toevallig had ik die middag ook prei zien liggen voor €0,99 per kilo. (dat komt dus neer op €0,40 voor 400 gr). Dat is een verschil van €3,35 per kilo! Zou je er 5 minuten over doen om die 400 gr. te snijden, dan heb je in 5 minuten €1,32 euro verdiend. (Dat maakt een uurloon van €15,84)
Maar ja, als je niet weet wat je met een hele prei moet doen, en welk gedeelte je wel of niet van die prei kunt gebruiken, dan snap ik best dat het lastig wordt, en dat je dan toch gaat voor die voorgesneden prei. En zo zijn er nog veel meer basis producten te verzinnen waar dat voor opgaat.
Ik zou het dus erg uitdagend vinden om mensen daarbij te ondersteunen. Niet alleen zeggen dat je geen voorverpakte producten moet kopen, maar ook daadwerkelijk de alternatieven laten zien, en hoe je dat bereid. Niet alleen roepen dat mensen meer aan restverwerking moeten doen, maar ook daadwerkelijk laten zien wat je van preikonten en paprika-zaadlijsten kunt maken.
Praktisch en laagdrempelig. Doen in plaats van vertellen hoe het zou horen. Mensen laten ervaren dat het ook anders kan. Theorie in praktijk omzetten. Dat heeft nut.
Zo, mijn stokpaardje gaat weer even in de kast. Ik ga nu praktisch aan de gang. (Eventuele werkgevers kunnen contact met mij opnemen en dan geef ik dat door aan mijn re-integratie dame…<<grijns>>)
Klinkt ontzettend leuk! Schijf mij maar in voor een cursus!
Zou je niet schuldhulpverlener willen worden? Moet je wel een cursus doen, maar dan heb je wel een erkent certificaat. Kan je zelfstandige schuldhulpverleenster worden! Zet je eigen praktijk op! Laagdrempelig, precies hoe jij het wil! Ik zie het wel zitten!
Je hebt blijkbaar ervaring ermee? Dan is inderdaad schuldhulpverlener misschien wel iets voor je? Betaald werk weet ik niet, maar als vrijwilligerswerk (stage) zou je aan Humanitas kunnen denken. Vrijwilligers begeleiden gezinnen met budgettering etc.
@Debbie: Ik heb daar echt al vaker over na gedacht, hoe een cursus op te zetten. Ik heb daar ook wel ideeën over.
De “ellende” (lol) is alleen de doelgroep
De mensen die ik graag zou willen bereiken, hebben vaak geen cent te makken, laat staan dat ze een cursus zouden kunnen betalen.
Ik vind trouwens wel, dat zo’n cursus niet gratis hoeft te zijn. Kijk, je hoeft er de hoofdprijs niet voor te betalen, maar er mag wel een vergoeding tegenover staan. Het rare is namelijk, dat als iets “gratis” is, het toch minder serieus wordt genomen. Pas als je ergens voor moet betalen is het “goed”.
@Anna: Ik heb inderdaad ervaring in het werken met groepen, en het “voor” een groep staan. Het werken voor humanitas als vrijwilliger dat weet ik nog niet. Ik wil namelijk graag betaald werk vinden. Het zou natuurlijk wel een opstap kunnen zijn naar betaald werk, dat wel.
Ik vind het leuk klinken! Daar kun je best je werk van maken volgens mij.
Ik denk dat je moet proberen als schuldhulpverlener aan de slag te gaan.
Daar komen de mensen denk ik wel de mensen die jij wilt helpen. Je kunt dan ervaring opdoen in dienst van een werkgever. (wellicht ook een netwerk opbouwen of scholing op kosten van de werkgever) Later kun je altijd nog beslissen voor jezelf te beginnen.
Die reintegratie dame van jou heeft vast connecties bij de sociale dienst van de gemeente. Via haar kun je misschien een netwerkgesprek regelen.